Αναδημοσιεύω ένα άρθρο του καλού φίλου και συνάδελφου Γιώργου Τριανταφύλλου, σχετικά με τη νέα μορφή τουρισμού, τον αγροτουρισμό.




"Ο αγροτουρισμός ως μέσο καταπολέμησης της σύγχρονης αστυφιλίας"

Του Γιώργου Τριανταφύλλου

Είναι κοινώς αποδεκτό πως η σύγχρονη κοινωνία μας με την πλουραλιστική δομή που την χαρακτηρίζει, ευνοεί αναμφίβολα τη δημιουργία μεγάλων πόλεων, φαινόμενο ανησυχητικό για την βιωσιμότητα της υπαίθρου.

Οι σύγχρονες πόλεις αρχίζουν να παίρνουν διαστάσεις ανησυχητικά μεγάλες, παύουν να έχουν μορφή και με τον στείρο μιμητισμό της μεταμοντέρνας αρχιτεκτονικής καταλήγουν η μια να είναι πιστό αντίγραφο της άλλης.

Παλαιότερα, η ανάγκη για ασφάλεια ήταν εκείνη που ανάγκαζε τους ανθρώπους να τρέξουν να προστατευτούν πίσω από τα τείχη των πόλεων. Σήμερα, η λαχτάρα των υλικών απολαύσεων, των ευκολιών της ζωής, της πολύτροπης και πολύμορφης ηδονής, των κίβδηλων αισθήσεων, ωθεί τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις προγονικές τους εστίες, να πουλήσουν το βιός τους θυσιάζοντας αρκετές φορές και την αξιοπρέπειάς τους προκειμένου να βρεθούν στο πλησιέστερο αστικό κέντρο. Ανίκανες πλέον οι πόλεις να δεχθούν και να απορροφήσουν τέτοια μαζική εισβολή νέου πληθυσμού, έγιναν ανυπόφορες και αφιλόξενες εστίες εγκληματικότητας και νοσηρών κοινωνικών φαινομένων.

Χαρακτηριστική είναι η διόγκωση των μη παραγωγικών, τριτογενών επαγγελμάτων, με συνέπεια να εμφανίζεται αύξηση εισαγωγών στον πρωτογενή τομέα. (Μεγάλο μέρος του συναλλάγματος από τον τουρισμό, χάνεται στην εισαγωγή τροφίμων για τη διατροφή των επισκεπτών).

Ανάμεσα σε τέτοιες ζαλιστηκές αλλοιώσεις είναι που ο άνθρωπος της πόλης αισθάνεται κάποια τρομερά κενά που φέρνουν στη συνείδησή του την πικρότατη και οδυνηρή αίσθηση της μοναξιάς.

Έτσι πλέον η παροχή ισχυρών κινήτρων για την ενδυνάμωση της υπαίθρου αποτελεί ανάγκη επιτακτική.

Ισχυρό κίνητρο αποτελεί μια νέα μορφή εναλλακτικού τουρισμού, ο Αγροτουρισμός ή Τουρισμός Υπαίθρου.

Αγροτουρισμός με απλά λόγια καλείται η τουριστική δραστηριότητα που αναπτύσσεται σε αγροτικές περιοχές και ιδιαίτερα σε οικογενειακής ή συνεταιριστικής μορφής μονάδες, μικρής δυναμικότητας, όπου προσφέρονται προϊόντα και υπηρεσίες παραδοσιακού χαρακτήρα.

Κύριος στόχος της νέας αυτής μορφής είναι η σύζευξη δυο διαφορετικών οργανωτικά και λειτουργικά χώρων, της γεωργίας με τον τουρισμό, με τελικό στόχο την αμοιβαία ωφέλεια και διατήρηση οικονομικά ενεργού πληθυσμού στην ύπαιθρο.



Τα 6 χαρακτηριστικά του Αγροτουρισμού



• Ενεργές διακοπές

• Ο τουρίστας συμμετέχει

• Αμεση επαφή ντόπιου με τουρίστα

• Απορρόφηση αγροτικών προϊόντων

• Πρόσθετο εισόδημα

• Καθοριστικός ρόλος γυναικών

Σε αντίθεση με την γενική μορφή του μαζικού τουρισμού, στον αγροτουρισμό ο επισκέπτης συμμετέχει ενεργά στις διακοπές του, λαμβάνοντας μέρος σε αγροτικές δραστηριότητες, μαθαίνει την παραδοσιακή μαγειρική του τόπου, όχι μέσα από μαθήματα και βιβλία αλλά μέσα από την ενεργή συμμετοχή του. Με αυτόν τον τρόπο γνωρίζει τα προϊόντα της περιοχής που επισκέπτεται, τα οποία στη συνέχεια θα αναζητήσει στην πατρίδα του, συνεχίζοντας έτσι να συμβάλλει στην οικονομική ενίσχυση της υπαίθρου.

Έτσι ενώ μέχρι τώρα ήταν γνώστης μόνο της τελικής μορφής των αγαθών που ελάμβανε, γίνεται μάρτυρας μιας ολοκληρωμένης παραγωγικής διαδικασίας. (Uberto Eco “ Ο αιώνας των χωρισμένων γνώσεων).

Επιγραμματικά θα μπορούσαμε να πούμε πως ο αγροτουρισμός αναπτύσσει την τοπική κοινωνία προσφέροντας οικονομική άνθηση και ευμάρεια, επιτρέπει τη συνέχεια της παραγωγής προϊόντων που ενδεχομένως να είχαν εκλείψει, διατηρεί παραδοσιακά επαγγέλματα που διαφορετικά θα είχαν πεθάνει με τον τελευταίο μάστορα, συντηρεί τη μνήμη των ανθρώπων με την αναβίωση εθίμων και τη βίωση παραδοσιακών εκδηλώσεων, είναι κανάλι επικοινωνίας περιοχών απομονωμένων με μεγάλα πληθυσμιακά κέντρα και επιπλέον παρέχει προοπτικές ζωής στους νέους των περιοχών, που εφαρμόζεται.

Η προσπάθεια να ενταχθεί ο τουρισμός στην τοπική αγροτική δομή προϋποθέτει έναν αγρότη οικονομικά ενεργό που ασκεί την αγροτική δραστηριότητα σαν κύριο επάγγελμα.

Το συγκεκριμένο υποχρεωτικό κριτήριο αναβαθμίζει το ρόλο της γυναίκας τής υπαίθρου, η οποία αναλαμβάνει λειτουργικά και οργανωτικά καθήκοντα, ανάγοντας το ρόλο της σε ρόλο ρυθμιστικό που πολλές φορές αποτελεί συνδετικό κρίκο του πρωτογενούς με τον τριτογενή τομέα.

Με αυτόν τον τρόπο η γυναίκα της υπαίθρου πρωταγωνιστεί στην παροχή υπηρεσιών, δραπετεύει από την αφάνεια που είχε δεχθεί λόγω της ιδιαίτερης φύσης της και γίνεται η κύρια εκπρόσωπος της παραδοσιακής ελληνικής φιλοξενίας.

Το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι κατά πόσο θα μπορούσε να υλοποιηθεί ένα αγροτουριστικό πρόγραμμα στην κρητική ύπαιθρο. Σύμφωνα όμως με τον Αριστοτέλη όλα τα επιτεύγματα του πολιτισμού μας είχαν ως βάση ένα όραμα. Αυτό το όραμα θα αποτελέσει το έναυσμα, το πρώτο λιθαράκι για την σωτηρία της κρητικής υπαίθρου.



Το όραμα



«΄Οταν όλη την ημέρα το μυαλό πιέζεται και η ψυχή πνίγεται μέσα στην παραζάλη της δουλειάς και της πόλης, όταν δεν υπάρχει ένας χώρος για ανανέωση και βαθιά ανάσα, το δικό μας αγρόκτημα γίνεται ο χώρος ο προσωπικός του καθενός. Εκεί θα ξεκουραστεί, θα χαλαρώσει, θα έρθει σε άμεση επαφή με τη γη, τα δέντρα, τα ζώα, τα νερά. Κι όταν θα φύγει, θα έχει πάρει μαζί του κάτι πολύτιμο: έναν φρέσκο και ξεκούραστο εαυτό. Αυτό είναι το δικό μας όραμα κι αυτό πραγματοποιούμε κάθε μέρα».

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ

Μελετώντας όλα τα παραπάνω, παρατηρούμε πως μέσα από τέτοιες ανθρωποκεντρικές πρακτικές, καλούμαστε να αντισταθούμε απέναντι στις σύγχρονες επιπτώσεις της αστυφιλίας. Να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, τον οποίο έχουμε εγκαταλείψει ενώ μοιραία και άβουλα οδηγούμαστε σε μια παγερή τυποποίηση, που ξεκινά από τις τροφές, τα ενδύματα και τα σκεύη αλλά που σιγά σιγά προσεγγίζει και τους πιο μυστικούς χώρους της καρδιάς, αφού και οι ανθρώπινες σχέσεις αρχίζουν κι αυτές να τυποποιούνται.